Όσοι παρακολουθούν πιο στενά τούτο δω το blog, ίσως έχουν διαπιστώσει ότι από τότε που η ομάδα Chios Hiking έμεινε η μισή, σταμάτησαν οι αναρτήσεις. Αν και υπήρξαν πολλές αφορμές, καμιά δεν μετουσιώθηκε σε ανάρτηση, γιατί δεν είχα διάθεση να γράψω για άλλη μια πεζοπορία, για άλλον έναν καθαρισμό μονοπατιού, για άλλη μία ξενάγηση. Η τελευταία βόλτα όμως ήταν ξεχωριστή και γι’ αυτό έψαξα και βρήκα τους κωδικούς του blog και μετά από καιρό έκατσα να γράψω δυο λόγια για την εξόρμηση της περασμένης Κυριακής στο αδικημένο Αίπος.

Ήμασταν μεγάλη παρέα. Φίλοι γονείς και συνολικά 7 παιδιά ηλικίας από 2 μέχρι και 7 χρονών. Λάσπες από την βροχή της περασμένης νύχτας, τσουχτερό κρύο, 3 σκυλιά, μία αγελάδα, αρκετά κατσίκια, μερικά πρόβατα που τράπηκαν σε φυγή όταν πλησιάσαμε και η μοναδική Σταυρινή, η πληθωρική τσοπάνισσα που ξετρέλανε μικρούς και μεγάλους. Όσοι δεν γνωρίζετε την Σταυρινή διαβάστε γι’ αυτήν στο άρθρο του φίλου Γ. Κωσταρή στο Chios.is.

 

 

Τα παιδιά περπάτησαν προσεχτικά το ένα πίσω από το άλλο στο μονοπάτι χωρίς απρόοπτα, έτρεξαν πάνω κάτω στο χωματόδρομο, έπαιξαν στα λασπόνερα, μάζεψαν μερικά κίτρινα λουλουδάκια -ευτυχώς όχι πολλά-, σκαρφάλωσαν στις χουβέλες, ανέβηκαν σε ξερολιθιές, θαύμασαν την γενοβέζικη φουντάνα, ανακάλυψαν “χρυσά σαλιγκάρια” και τάισαν με το χέρι τους τις κατσίκες της Σταυρινής. Μπορεί να λάσπωσαν τα παπούτσια τους και να βρόμισαν τα ρούχα τους, αλλά δεν πειράζει. Χαλάλι.

Η βόλτα στη εξοχή κάνει καλό σε γονείς και παιδιά. Δείξτε τους το δρόμο να ζήσουν στη φύση και να αγαπήσουν το περιβάλλον.