Μια φορά το χρόνο, την άνοιξη, παίρνουμε με τον Κ ένα αεροπλάνο, παραλαμβάνουμε στο δρόμο κι έναν ακόμα φίλο κι ανεβαίνουμε σε κάποιο βουνό της ηπειρωτικής ελλάδας. Αφηγούμαστε ιστορίες, γελάμε και βγάζουμε τα σώψυχά μας. Όταν επιστρέφουμε σχεδόν χανόμαστε για ένα χρόνο.

Με τον Κ δεν είχαμε περπατήσει ποτέ μαζί στη Χίο, παρά μόνο σε μια διαδρομή με μερικές δεκάδες ακόμα ανθρώπους. Ήταν πια η ώρα.

Περιπλανηθήκαμε με οδηγό μια δορυφορική φωτογραφία και δανεικές οδηγίες. Μονοπάτι σχεδόν πουθενά. Και τώρα θα έχουμε κι άλλες ιστορίες ν’ αφηγούμαστε.