Αν όλα είχαν συμβεί σύμφωνα με τον προγραμματισμό μας, τότε σήμερα δεν θα διαβάζατε αυτές τις γραμμές. Το αρχικό πλάνο ήταν να ανεβούμε από τα Φυτά στα έλατα που βρίσκονται στους πρόποδες του Πελινναίου και να γυρνούσαμε πίσω από την ίδια διαδρομή. Ο καιρός όμως είχε αντίθετη άποψη.

 

 

Ξεκινήσαμε λοιπόν, 4 άτομα, 2 άντρες και 2 γυναίκες και η Μάγια, ένα μικρό σκυλάκι. Η ανάβαση προς τον “αυχένα” δεν δυσκόλεψε την ομάδα. Τα προβλήματα άρχισαν ψηλά, σε κάποια σημεία που το χιόνι ήταν αρκετό και ήταν δύσκολο να το αποφύγουμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε ούτε τόσο χιόνι, ούτε τόσο κρύο. Επιβεβαιώνεται ότι ο καιρός εκεί πάνω είναι απρόβλεπτος.

Μόλις ανεβήκαμε στον “αυχένα”, συνειδητοποιήσαμε ότι ο βοριάς δεν αστειεύονταν, η ομίχλη έκρυβε το Ελατοδάσος, ενώ τα (ακατάλληλα) παπούτσια της πρωτάρας της παρέας είχαν ήδη πάρει νερό και οι κάλτσες είχαν μουσκέψει. Έπρεπε άμεσα να αποφασίζαμε τι να κάναμε. Να γυρνούσαμε πίσω, μάλλον κανένας δεν το ήθελε. Με τέτοιο καιρό και με βρεγμένα παπούτσια δεν είχε νόημα να επιχειρούσαμε να ανεβούμε όλοι μαζί στο Ελατοδάσος. Επιλέξαμε να αναζητήσουμε καταφύγιο στη “Μάντρα του Μπουλά” που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο μακριά.

Πολλές φορές έχω βρεθεί στην περιοχή, ήταν η πρώτη φορά που θα χρησιμοποιούσα το καλυβάκι για να προφυλαχθώ από τον κακό καιρό. Ήταν όμως και η πρώτη φορά που το βρήκα τόσο βρώμικο.

Μετά από πολλές προσπάθειες και αφού χρησιμοποιήσαμε όλα τα υλικά και τους τρόπους που γνωρίζαμε, καταφέραμε να ανάψουμε τη φωτιά στο τζάκι. Λίγη ώρα μετά, κάλτσες και παπούτσια, στήθηκαν μπροστά στο τζάκι για να στεγνώσουν, ξηροί καρποί και παστελαριές έγιναν ανάρπαστοι και οι φλούδες των μανταρινιών που καίγονταν στο τζάκι έδιναν μια φιλότιμη, αλλά άνιση, μάχη με την “τζακίλα” που είχε κυριεύσει το χώρο. 2 ώρες περίπου καθίσαμε εκεί, 3 κούτσουρα κάψαμε, ξεκουραστήκαμε και ζεσταθήκαμε.

 

 

Όταν αποχαιρετήσαμε το μικρό μας καταφύγιο, ο καιρός είχε “ανοίξει” και η κατάβαση έγινε χωρίς προβλήματα. Οι αμανίτες που βρήκαμε στο δάσος, έγιναν μια ωραία τηγανιά στο καφενείο των Διευχών. Κάποιες φορές, η ομορφιά κρύβεται σε όσα συμβαίνουν αναπάντεχα.